علامه شیخ محمد متولی الشعراوی داستان را اینگونه روایت می‌كند: پروفیسر تایلندی «تا گاثات تاگاسن» كه از بزرگترین دانشمندان جهان در زمینهء علم تشریح است در این كنفرانس در بارهء اعصاب انسان سخن می‌راند. سخنرانی او بیشتر روی این محور متمركز بود كه اعصاب حسی مستقیماً در زیر پوست انسان قرار دارند به نحوی كه اگر پوست انسان بسوزد، دیگر احساس درد هم تماماً از بین می‌رود.

 در این هنگام یكی از دانشمندان قرآن پژوه به پا خاست و آیهء 56 سورهء «نساء» را كه خداوند در آن از عذاب اهل دوزخ سخن می‌گوید، تلاوت كرد:

]...كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُوداً غَیْرَهَا لِیَذُوقُوا الْعَذَابَ[

«به زودی كسانی را كه به آیات ما كفر ورزیده‌اند، در آتشی سوزان درآوریم كه هر گاه پوستهای‌شان (بسوزد) و بریان گردد، پوستهای دیگری را برجایش نهیم تا عذاب را بچشند، آری خداوند توانا و حكیم است»

و سپس گفت: از آنجا كه خدای سبحان می‌خواهد به ما بگوید كه عذاب دوزخ برای كافران عذاب دائم و مستمرّی است كه هرگز توقف نمی‌پذیرد، و از آنجا كه خدای علیم كه خود آفرینندهء انسان است می‌داند كه وقتی پوست انسان بسوزد، احساس درد در او از بین می‌رود، پس در این آیه ما را به این حقیقت متنبه ساخته است كه پوست بدن دوزخیان همینكه بسوزد، دوباره به فرمان وی پوست جدید دیگری جانشین آن می‌گردد تا احساس آنها به عذاب الهی همچنان مستمرّ و پیوسته باقی بماند.

چون این آیات بر پروفیسر «تاگاثات تاگاسن» تلاوت گردید، او گفت: آیا به راستی این سخن چهارده قرن قبل گفته شده است؟ گفتند: آری؛ گفت: آخر این حقیقتی است كه علم جدیداً به آن پی برده است. بنابراین ممكن نیست كه گویندهء آن بشری باشد و یقیناً این كلام، كلام خدای سبحان است. دانشمندان عزیز! اینك وقت آن فرارسیده كه من در محضر شما به این حقیقت گواهی دهم كه: خدایی جز معبود یگانه نیست و اینکه محمد فرستادهء برحق اوست. آنگاه با ندای بلند شهادتین را تكرار كرد:

«أشهد أن لا إلا إلا الله و أشهد أن محمدا رسول الله»

از این داستان که بگذریم شما تصور كنید كه اگر خدای عزّوجلّ نحوهء استمرار عذاب دوزخیان را به دقیق‌ترین شیوهء علمی آن برای ما بیان نمی‌كرد، چه اتفاقی می‌افتاد؟ یعنی اگر این حقیقت علمی كه اعصاب حسّی مستقیماً در زیر پوست انسان قرار دارد و چون جلد بسودزد، احساس درد در انسان از بین می‌رود كشف می‌شد، اما قرآن كریم برای ما چگونگی استمرار عذاب را بیان نمی‌كرد، آن وقت حتماً كافران می‌گفتند: اكنون دیگر علم مشكل ما را با عذاب خدای شما حل كرد. چرا كه پوست بدنهای ما در دوزخ پروردگار شما در كوتاه‌ترین مدت می­سوزد و بعد از آن دیگر ما به هیچ وجه درد و رنجی را احساس نمی‌كنیم! پس (العیاذ بالله) همه مبانی دین شما بر اساس چنین پندارهایی بنا نهاده شده است! شما تا كنون پی هم از عذاب جاویدان سخن می­گفتید و اینك علم آمد و این جاودانگی شما را ابطال كرد. حالا دیگر ما بی پرواتر از همیشه بر راه كفرمان رهنوردیم.

در اینجا بود كه واقعاً میان قرآن كریم و حقایق علمی تصادم رونما می‌شد، از آن روی كه پروردگار متعال در آیات 74 و 75 از سورهء «زخرف» می‌فرماید:

]إِنَّ الْمُجْرِمِینَ فِی عَذَابِ جَهَنَّمَ خَالِدُونَ، لا یُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِیهِ مُبْلِسُونَ[

«بی گمان مجرمان در عذاب جهنم ماندگار اند. عذاب از آنها تخفیف نمی‌یابد و آنها در آنجا نومید‌اند»

اما از آنجایی كه قرآن كتاب خداوند است و دین وی حق است، پس آیهء كریمه 56 سورهء «نساء» آمده است تا این علامات استفهام را برای همیشه از میان بردارد.

خوب؛ آیا فقط همین یك دلیل مادی و علمی بر حقانیت قرآن كریم و بر وجود خالق متعال كافی نیست؟ و هرگاه همین آیهء مباركه توانست یكی از بزرگترین دانشمندان جهان را به اعلام اسلام آن هم در برابر یك كنفرانس بین المللی در حالی وا دارد كه سخت تحت تأثیر اعجاز علمی قرآن كریم قرار گرفته بود، پس آیا فقط همین یك آیه، برای قناعت ایمانی‌ تمام اهالی روی زمین به پذیرش اسلام بزرگ بسنده نمی­باشد؟!